ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Τι να πει κανείς για αυτά τα επίγεια αγγελούδια... Ποιες λέξεις μπορούν να εξηγήσουν την πολυπλοκότητα αλλά και αγνότητα αυτών των μικρών ψυχών... Μέσα σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση οι απορίες πολλές. Η συνηθέστερη όλων: Τα παιδιά τελικά φέρνουν την πολυπόθητη ευτυχία; και τι είδους ευτυχία είναι αυτή; Είναι δυνατόν να αισθανθείς οτιδήποτε που να προσομοιάζει σε ευτυχία όταν είσαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με ένα μικρό, χεσμένο ανθρωπάκι το οποίο ουρλιάζει στα 45,000 decibel με μαρκαδόρο στο χέρι, αποφασισμένο να αποτυπώσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες στον τοίχο;
Ψάχνοντας απαντήσεις αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στον χρόνο κρυφοκοιτάζοντας τον παιδικό μου εαυτό.

Δεκαετία '90...
Και το ταξίδι μας ξεκινάει...
Αχ! Να 'μαι... Κλασική σκηνή, αυτό το θυμάμαι μέχρι σήμερα, δεν χρειαζόταν να το δω εδώ.. Εγώ, δυσανασχετώντας, να μαζεύω τα παιχνίδια του αδελφού μου για χιλιοστή φορά.
Ωπ! Να και η Ελένη, ήρθε από δίπλα να παίξουμε. Παίρνουμε τα κουκλόσπιτα και ανεβαίνουμε στη σοφίτα, αν δεν κάνω λάθος αυτή είναι η μέρα που δώσαμε στον αδελφό μου τον Γιώργο να πιει αλκοόλ για να κοιμηθεί και να πάψει να μας ενοχλεί.
Ωχ! Που βρέθηκα πάλι.. Αυτό το μέρος είναι γνώριμο. Μα βέβαια.. Σύμη, Πανορμίτης.. Το Κατερινάκι είναι αυτό; Και η κίτρινη κουκκίδα που τρέχει; Ο Λευτέρης; Μα ναι.. Ο Λευτέρης με το σωσίβιο του... Καλέ! Που τρέχουμε; Που πάμε; Και η γιαγιά γιατί μας κυνηγάει με την παντόφλα;
"1, 2, 3... Βουτήξτε!" κραυγάζει ο Γιώργος.
Όλα μαζί, με ένα σάλτο αφήνουμε πίσω μας την προβλήτα του λιμανιού και την γιαγιά με την παντόφλα της.
Χάθηκα πάλι... Λίγο πιο ήρεμα με τις εναλλαγές των σκηνών ρε παιδιά...
Που είμαι; Ποιο είναι το μικρό κοριτσάκι και τι ακριβώς κάνει σκαρφαλωμένο στο ψυγείο; Και το αγοράκι; Τι ακριβώς περιμένει με αυτό το αινιγματικό ύφος κρατώντας την καρέκλα στην οποία στηρίζεται η μικρή; Τι κρατάνε; Και τι σπάνε μέσα στο μπρίκι; PONSTAN!!! Σπάνε χάπια Ponstan και τα αναμιγνύουν με αντιβιοτικό σιρόπι... ΟΧΙ!!! Ο άλλος ρουφάει το DEPON απο το μπουκάλι! Θα δηλητηριαστεί! Τι; Εγώ είμαι αυτή; Και τι κάνω; Προσπαθώ να δηλητηριάσω τον αδελφό μου; Αποκλείεται!

2015...
Ο Αποστόλης τρέχει ασταμάτητα εντός της περίφραξης του κήπου, κυλιέται στα χώματα και πληγώνει τα λουλούδια της μαμάς. Η μαμά γκρινιάζει πως πάλι θα ιδρώσει και θα αρρωστήσει και πως επίσης αυτό το παιδί μας ξεπέρασε όλους από άποψη ζωηράδας. Ο μπαμπάς σιγομουρμουρίζει πως, παιδί είναι, τι να το κάνουμε....
Δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως ο Αποστόλης είναι το ζωηρότερο παιδί της οικογένειας, οπωσδήποτε δεν είναι και αγγελούδι.
Τι νόημα όμως θα είχε ή έχει να έχεις ένα παιδί που δεν κάνει καμία ζημιά, δεν σε κουράζει, δεν σε ξενυχτάει. Εννοώ, ποιες θα είναι οι αναμνήσεις αν δεν αναστατωθείς, δεν φοβηθείς, δεν γελάσεις, δεν κλάψεις...
Αφήστε τα παιδιά να τρέξουν, να φωνάξουν, να κλάψουν, να λερωθούν, να εκφραστούν ελεύθερα τέλος πάντων.
Κλείστε τις τηλεοράσεις και βγάλτε τα στον ήλιο να συλλέξουν βιταμίνη D.

Συμπέρασμα; Δεν έχει... Δεν ξέρω αν τα παιδιά φέρνουν την ευτυχία, οπωσδήποτε όμως χαρίζουν μία νέα πνοή ζωής στους ανθρώπους που τα μεγαλώνουν. Το πόσο γλυκιά θα είναι αυτή η πνοή νομίζω εξαρτάται από τους μεγάλους. Ακολουθήστε τα παιδιά και τις τρέλες τους... Μην φοβάστε! Αποδεδειγμένα, ξέρουν να ζουν την κάθε στιγμή καλύτερα από εσάς...