ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ...

Ευτυχία: όνομα "ουσιαστικόν", γένους θηλυκού, δηλώνει συναίσθημα γενικής χαράς και ικανοποίησης, τετρασύλλαβο.

ΕΥ-ΤΥ-ΧΙ-Α

Θρυμματίζοντας την λέξη πάνω στο χαρτί ήρθα αντιμέτωπη με δύο άλλες...
Ευ και τύχη...
Κι εκεί ξεκίνησε να περιπλέκεται όλο και πιότερο το κουβάρι που ήδη ήταν μπερδεμένο στο μυαλό μου.
Τι είναι ευτυχία; Είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα υπόλοιπα; Ή μήπως τελικά απαιτείται και μία μικρή δόση τύχης; Αν συνδυαστούν δε; Τι μας δίνουν; Την απόλυτη ευτυχία μήπως...;

Κατά την γνώμη μου, όλα τα παραπάνω είναι ευφυολογήματα και παιχνίδια με τις λέξεις.
Παιχνίδια, που κάποτε έπαιξαν κάποιοι άνθρωποι, γνωστοί και ως "σοφοί".

Λέξεις... Ανθρώπινα δημιουργήματα...
Χρησιμοποιούνται για να γεννούν συναισθήματα.

Ξέρετε, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που "ευτυχούν" με τις λέξεις, τα λόγια, τις κουβέντες.
Κι εδώ βασίζεται ο προβληματισμός μου.
Αν οι λέξεις, τα λόγια, οι κουβέντες είναι τα θεμέλια της εκάστοτε ευτυχίας μας, τότε, λογικά η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα όπως κάθε άλλο.
Σε αυτό το σημείο λοιπόν, απογοητεύομαι!
Δεν θεωρώ την ευτυχία συναίσθημα, είναι πολύ μεγάλη για να την σηκώσουν οι λέξεις, τα λόγια, οι κουβέντες.

Την Ευτυχία,
Την δημιουργούμε...
Την διαιωνίζουμε...
Την μοιραζόμαστε...
Την αποζητάμε...

Η Ευτυχία, είναι στάση ζωής!

Ευτυχείτε...

Δεν είναι αδύνατον, δεν είναι ριψοκίνδυνο, δεν είναι μάταιο.

ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ...

Οι πρώτες εικόνες που αποτυπώνονται στην καρδιά και την ψυχή ενός ανθρώπου που ζει σε νησί, είναι αυτές των πλοίων.

Για αυτούς που δεν έζησαν ποτέ σε ένα κομμάτι ευωδιαστής γης που το περιτριγυρίζει αλμυρό νεράκι, είναι δύσκολο να νιώσουν τα πλοία και την αξία τους.

Τα πλοία λοιπόν, για εμάς τους νησιώτες, χαίρουν ιδιαίτερης σημασίας και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας.

Δεν φαντάζουν στα μάτια μας ως άμορφες μεταλλικές μάζες, το νόημα είναι πολύ βαθύτερο.

Τα πλοία λοιπόν, για ένα νησί, αν θέλετε να ξέρετε, σημαίνουν πολλά...
Νέα πνοή ζωής, σύνδεση, επανασύνδεση, νέοι δρόμοι, ταξίδια, όνειρα, ελπίδα, επικοινωνία, άνθρωποι που φεύγουν και άλλοι που έρχονται.
Έχουν και μία ιδιαίτερη μυρωδιά, το έχετε παρατηρήσει;
Λίγο θάλασσα, λίγο στεριά και πολύ όνειρο...
Και μία αίσθηση όμως... Περίεργη...
Εκεί κοντά στην πρύμνη... Έχετε πλησιάσει ποτέ; Έχετε ποτέ αφεθεί στο αλμυρό αεράκι και τα γλυκά σταγονίδια, που εγώ, συνηθίζω να αποκαλώ αγιασμό...;
Έχετε άραγε ακόμα παρατηρήσει, τον πλούσιο κατάλευκο αφρό που αφήνουν πίσω τους καθώς σχίζουν την θάλασσα; Να θυμίζουν πάντα οτι κάτι πέρασε...
Τα πιο όμορφα ταξίδια μου, τα έκανα με πλοία, οι πιο όμορφοι προορισμοί εμφανίστηκαν στα μάτια μου πίσω από ένα κατάρτι, τα σκληρότερα μαθήματα τα ''έλαβα'' κρατώντας το πηδάλιο...
Κάθε γεγονός που λαμβάνει χώρα στη ζωή μας είναι ένα ακόμα ταξίδι μέσα σε ένα όμορφο σαπιοκάραβο. 
Εμένα τα ταξίδια μου είναι η προίκα μου, και κάθε ταξίδι
μία νέα εμπειρία ζωής.
Κι ακόμα κι αν λένε πως ο προορισμός δεν έχει σημασία, επιτρέψτε μου να διαφωνήσω.
Πάντα έχει σημασία ο προορισμός.
Χωρίς αυτόν δεν θα πηγαίναμε πουθενά...

ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ...

Λένε πως η θάλασσα είναι πλανεύτρα. 
Σε μαγνητίζει, σε τραβάει μέσα της και στο τέλος πριν προλάβεις να το καταλάβεις σε καταπνίγει. 
Εγώ πάλι, πιστεύω πως η θάλασσα, όπως και πολλά ακόμα πράγματα σε αυτή τη ζωή, έχουν την ιδιότητα που εμείς απλόχερα και χωρίς ιδιαίτερη σημασία τους χαρίζουμε.
Για αρκετά χρόνια νόμιζα, πως η θάλασσα με αγριεύει, δεν με αφήνει να σκεφτώ καθαρά. 
Δεν υπάρχει γιατί, απλά έτσι μου είχαν πει.
Κι εγώ το πίστεψα.
Και την απέφευγα, σχεδόν την μισούσα. 
Όχι, δεν μου είχε κάνει κάτι, δεν με ρούφηξε η δίνη της, απλά εγώ άκουσα κάποιον που δεν είχε τη σχέση που έχω εγώ μαζί της.
Σήμερα λοιπόν, αποφασίζω πως την θάλασσα την αγαπώ. 
Την αγαπώ γιατί, με άκουσε, με αγκάλιασε, με δρόσισε,μου υπέδειξε τα όρια μου, μου χάρισε αξέχαστες στιγμές, όχι μόνο σε 'μένα, αλλά και στους φίλους που "πλατσουρίζαμε" παρέα...
Αν δεν ήταν η θάλασσα, εγώ δεν θα βρισκόμουν εδώ που βρίσκομαι.
Αυτή μου έδειξε τον δρόμο, έδιωξε τους φόβους μου, γέμισε και γεμίζει καθημερινά τα πνευμόνια μου.
Να την αγαπάτε κι εσείς την θάλασσα.
Είναι όμορφη και... μοιάζει με την ζωή. 
Κάποιες φορές ήρεμη, άλλες πάλι μέσα στην ταραχή.
Πότε κρύο, πότε ζέστη...
Να βουτάτε το κεφάλι και να απολαμβάνετε μακροβούτια, τόσο όσο να κοπεί η ανάσα. 
Και πάλι...
Δεν έχει τέλος, ούτε αρχή, σας αφήνει να αποφασίσετε μόνοι σας.
Δική σας η εκκίνηση, δικός σας ο τερματισμός, δικές σας οι αναπνοές...
Κάντε όσο το δυνατόν περισσότερα μακροβούτια...
Κάθε που θα τελειώνει το ένα, να ξεκινάτε το άλλο.
Και θα δείτε, θα την αγαπήσετε, θα την κατανοήσετε και θα την αισθανθείτε καλύτερα κι εσείς με την σειρά σας.
Και που ξέρετε, μπορεί τελικά το παιχνίδι με τα κύματα να είναι το διασκεδαστικότερο όλων...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Τι να πει κανείς για αυτά τα επίγεια αγγελούδια... Ποιες λέξεις μπορούν να εξηγήσουν την πολυπλοκότητα αλλά και αγνότητα αυτών των μικρών ψυχών... Μέσα σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση οι απορίες πολλές. Η συνηθέστερη όλων: Τα παιδιά τελικά φέρνουν την πολυπόθητη ευτυχία; και τι είδους ευτυχία είναι αυτή; Είναι δυνατόν να αισθανθείς οτιδήποτε που να προσομοιάζει σε ευτυχία όταν είσαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με ένα μικρό, χεσμένο ανθρωπάκι το οποίο ουρλιάζει στα 45,000 decibel με μαρκαδόρο στο χέρι, αποφασισμένο να αποτυπώσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες στον τοίχο;
Ψάχνοντας απαντήσεις αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στον χρόνο κρυφοκοιτάζοντας τον παιδικό μου εαυτό.

Δεκαετία '90...
Και το ταξίδι μας ξεκινάει...
Αχ! Να 'μαι... Κλασική σκηνή, αυτό το θυμάμαι μέχρι σήμερα, δεν χρειαζόταν να το δω εδώ.. Εγώ, δυσανασχετώντας, να μαζεύω τα παιχνίδια του αδελφού μου για χιλιοστή φορά.
Ωπ! Να και η Ελένη, ήρθε από δίπλα να παίξουμε. Παίρνουμε τα κουκλόσπιτα και ανεβαίνουμε στη σοφίτα, αν δεν κάνω λάθος αυτή είναι η μέρα που δώσαμε στον αδελφό μου τον Γιώργο να πιει αλκοόλ για να κοιμηθεί και να πάψει να μας ενοχλεί.
Ωχ! Που βρέθηκα πάλι.. Αυτό το μέρος είναι γνώριμο. Μα βέβαια.. Σύμη, Πανορμίτης.. Το Κατερινάκι είναι αυτό; Και η κίτρινη κουκκίδα που τρέχει; Ο Λευτέρης; Μα ναι.. Ο Λευτέρης με το σωσίβιο του... Καλέ! Που τρέχουμε; Που πάμε; Και η γιαγιά γιατί μας κυνηγάει με την παντόφλα;
"1, 2, 3... Βουτήξτε!" κραυγάζει ο Γιώργος.
Όλα μαζί, με ένα σάλτο αφήνουμε πίσω μας την προβλήτα του λιμανιού και την γιαγιά με την παντόφλα της.
Χάθηκα πάλι... Λίγο πιο ήρεμα με τις εναλλαγές των σκηνών ρε παιδιά...
Που είμαι; Ποιο είναι το μικρό κοριτσάκι και τι ακριβώς κάνει σκαρφαλωμένο στο ψυγείο; Και το αγοράκι; Τι ακριβώς περιμένει με αυτό το αινιγματικό ύφος κρατώντας την καρέκλα στην οποία στηρίζεται η μικρή; Τι κρατάνε; Και τι σπάνε μέσα στο μπρίκι; PONSTAN!!! Σπάνε χάπια Ponstan και τα αναμιγνύουν με αντιβιοτικό σιρόπι... ΟΧΙ!!! Ο άλλος ρουφάει το DEPON απο το μπουκάλι! Θα δηλητηριαστεί! Τι; Εγώ είμαι αυτή; Και τι κάνω; Προσπαθώ να δηλητηριάσω τον αδελφό μου; Αποκλείεται!

2015...
Ο Αποστόλης τρέχει ασταμάτητα εντός της περίφραξης του κήπου, κυλιέται στα χώματα και πληγώνει τα λουλούδια της μαμάς. Η μαμά γκρινιάζει πως πάλι θα ιδρώσει και θα αρρωστήσει και πως επίσης αυτό το παιδί μας ξεπέρασε όλους από άποψη ζωηράδας. Ο μπαμπάς σιγομουρμουρίζει πως, παιδί είναι, τι να το κάνουμε....
Δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως ο Αποστόλης είναι το ζωηρότερο παιδί της οικογένειας, οπωσδήποτε δεν είναι και αγγελούδι.
Τι νόημα όμως θα είχε ή έχει να έχεις ένα παιδί που δεν κάνει καμία ζημιά, δεν σε κουράζει, δεν σε ξενυχτάει. Εννοώ, ποιες θα είναι οι αναμνήσεις αν δεν αναστατωθείς, δεν φοβηθείς, δεν γελάσεις, δεν κλάψεις...
Αφήστε τα παιδιά να τρέξουν, να φωνάξουν, να κλάψουν, να λερωθούν, να εκφραστούν ελεύθερα τέλος πάντων.
Κλείστε τις τηλεοράσεις και βγάλτε τα στον ήλιο να συλλέξουν βιταμίνη D.

Συμπέρασμα; Δεν έχει... Δεν ξέρω αν τα παιδιά φέρνουν την ευτυχία, οπωσδήποτε όμως χαρίζουν μία νέα πνοή ζωής στους ανθρώπους που τα μεγαλώνουν. Το πόσο γλυκιά θα είναι αυτή η πνοή νομίζω εξαρτάται από τους μεγάλους. Ακολουθήστε τα παιδιά και τις τρέλες τους... Μην φοβάστε! Αποδεδειγμένα, ξέρουν να ζουν την κάθε στιγμή καλύτερα από εσάς...

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χαμένοι στο πλήθος, άλλοι κοντά, άλλοι μακριά…

Τι είναι αυτό που ορίζει έναν άνθρωπος ως δικό μας; Οι δεσμοί αίματος ή αυτοί της καρδιάς;

Οι δικοί μου άνθρωποι αν και δεν είναι πολλοί, είναι και από τα δύο, κάποιοι τα συνδυάζουν μάλιστα. Δεν μπορώ να τους διαβαθμίσω. Ο καθένας έχει έναν ξεχωριστό ρόλο στο είναι μου.

Οι δικοί μου άνθρωποι ποικίλλουν. Ο κάθε ένας με τον δικό του χαρακτήρα, ιδιοσυγκρασία, ιδιομορφία. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι, ανεξαιρέτως, κρατάνε μια θέση μοναδική στη ζωή μου.

Οι αντιθέσεις μεταξύ τους πολλές φορές είναι τεράστιες. Καμία όμως από αυτές δεν καθιστά κάποιον μη απαραίτητο.

Ο αμοιβαίος σεβασμός, η ειλικρίνεια και το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ μας είναι αυτό που με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Τους θέλω πάντα στο επίκεντρο της ζωής μου, όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεν είναι πάντα εύκολο, σε ορισμένες περιπτώσεις τα χιλιόμετρα είναι πολλά, παρόλα αυτά εκμηδενίζονται.

Στην εποχή που διανύουμε είναι δύσκολο να έχουμε τους δικούς μας ανθρώπους. 

Υπάρχουν όμως κάποιοι ανεγκέφαλοι-πεισματάρηδες που θα δίνονται ολοκληρωτικά και ας μην παίρνουν τίποτα στο τέλος. Αυτούς να ψάξετε. Κι αν τους βρείτε να είστε ευτυχείς που με κάποιο τρόπο θα υπάρχουν στη ζωή σας.

Υ.Γ: Μαμά, συνέχισε να γκρινιάζεις που δεν φοράω κάλτσες, δεν θα τις βάλω ποτέ γιατί μου αρέσει να περπατάω ξυπόλητη. Μπαμπά μη σταματάς να δυσανασχετείς ποτέ για αυτά που κάνω, μου χαρίζεις πείσμα. Δήμητρα, θέλω πάντα να με μαλώνεις για το περίγραμμα που δεν βάζω στα χείλη μου, το κραγιόν που δεν ανανεώνω και τα μαλλιά που μαζεύω γιατί πολύ απλά με ενοχλούν αφόρητα όταν πέφτουν στα μάτια μου, σε αγαπώ πάντα το ίδιο. Μίνα, μείνε πάντα τόσο γλυκιά και καλή μαζί μου για να αντέχω τους υπόλοιπους. Ειρήνη, είσαι το ίνδαλμα μου!!!

ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!

Το όνομα μου είναι Καθολική. Χαρισμένο από την γιαγιά μου και προερχόμενο από την Παναγιά Καθολική της Ρόδου. Μεγαλωμένη σε νησί, κερδίζω επάξια τον τίτλο της τρελής νησιώτισσας, πιστεύω... Δεν μπορώ να υφίσταμαι δίχως μουσική, λατρεύω την φωτογραφία σε όποια της διάσταση, αν ποτέ πάψω να γράφω, αυτόματα, θα πάψω και να υπάρχω. Τα ταξίδια μου είναι η "προίκα" μου. Η οικογένεια και οι φίλοι μου, οι πολυτιμότεροι θησαυροί μου. Αν για κάποιο ανεξήγητο λόγο θα έπρεπε να με αφήσουν μόνη σε ένα έρημο νησί δεν θα έπαιρνα τίποτα μαζί μου, και αυτό γιατί αν δεν θα είχα μαζί μου τους ανθρώπους μου ό,τι και να είχα θα μου ήταν άχρηστο. Αν πάλι είχα αυτούς, θα ήμουν τόσο ευτυχής που και πάλι θα μου φαίνονταν άχρηστα τα όποια αντικείμενα.

Υ.Γ. Λατρεύω να γράφω με μολύβι για έναν και μόνο λόγο: το ηχόχρωμα που έρχεται στα αυτιά μου όταν η μύτη του "φιλάει" το χαρτί.