ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χαμένοι στο πλήθος, άλλοι κοντά, άλλοι μακριά…

Τι είναι αυτό που ορίζει έναν άνθρωπος ως δικό μας; Οι δεσμοί αίματος ή αυτοί της καρδιάς;

Οι δικοί μου άνθρωποι αν και δεν είναι πολλοί, είναι και από τα δύο, κάποιοι τα συνδυάζουν μάλιστα. Δεν μπορώ να τους διαβαθμίσω. Ο καθένας έχει έναν ξεχωριστό ρόλο στο είναι μου.

Οι δικοί μου άνθρωποι ποικίλλουν. Ο κάθε ένας με τον δικό του χαρακτήρα, ιδιοσυγκρασία, ιδιομορφία. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι, ανεξαιρέτως, κρατάνε μια θέση μοναδική στη ζωή μου.

Οι αντιθέσεις μεταξύ τους πολλές φορές είναι τεράστιες. Καμία όμως από αυτές δεν καθιστά κάποιον μη απαραίτητο.

Ο αμοιβαίος σεβασμός, η ειλικρίνεια και το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ μας είναι αυτό που με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Τους θέλω πάντα στο επίκεντρο της ζωής μου, όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεν είναι πάντα εύκολο, σε ορισμένες περιπτώσεις τα χιλιόμετρα είναι πολλά, παρόλα αυτά εκμηδενίζονται.

Στην εποχή που διανύουμε είναι δύσκολο να έχουμε τους δικούς μας ανθρώπους. 

Υπάρχουν όμως κάποιοι ανεγκέφαλοι-πεισματάρηδες που θα δίνονται ολοκληρωτικά και ας μην παίρνουν τίποτα στο τέλος. Αυτούς να ψάξετε. Κι αν τους βρείτε να είστε ευτυχείς που με κάποιο τρόπο θα υπάρχουν στη ζωή σας.

Υ.Γ: Μαμά, συνέχισε να γκρινιάζεις που δεν φοράω κάλτσες, δεν θα τις βάλω ποτέ γιατί μου αρέσει να περπατάω ξυπόλητη. Μπαμπά μη σταματάς να δυσανασχετείς ποτέ για αυτά που κάνω, μου χαρίζεις πείσμα. Δήμητρα, θέλω πάντα να με μαλώνεις για το περίγραμμα που δεν βάζω στα χείλη μου, το κραγιόν που δεν ανανεώνω και τα μαλλιά που μαζεύω γιατί πολύ απλά με ενοχλούν αφόρητα όταν πέφτουν στα μάτια μου, σε αγαπώ πάντα το ίδιο. Μίνα, μείνε πάντα τόσο γλυκιά και καλή μαζί μου για να αντέχω τους υπόλοιπους. Ειρήνη, είσαι το ίνδαλμα μου!!!