ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ...

Λένε πως η θάλασσα είναι πλανεύτρα. 
Σε μαγνητίζει, σε τραβάει μέσα της και στο τέλος πριν προλάβεις να το καταλάβεις σε καταπνίγει. 
Εγώ πάλι, πιστεύω πως η θάλασσα, όπως και πολλά ακόμα πράγματα σε αυτή τη ζωή, έχουν την ιδιότητα που εμείς απλόχερα και χωρίς ιδιαίτερη σημασία τους χαρίζουμε.
Για αρκετά χρόνια νόμιζα, πως η θάλασσα με αγριεύει, δεν με αφήνει να σκεφτώ καθαρά. 
Δεν υπάρχει γιατί, απλά έτσι μου είχαν πει.
Κι εγώ το πίστεψα.
Και την απέφευγα, σχεδόν την μισούσα. 
Όχι, δεν μου είχε κάνει κάτι, δεν με ρούφηξε η δίνη της, απλά εγώ άκουσα κάποιον που δεν είχε τη σχέση που έχω εγώ μαζί της.
Σήμερα λοιπόν, αποφασίζω πως την θάλασσα την αγαπώ. 
Την αγαπώ γιατί, με άκουσε, με αγκάλιασε, με δρόσισε,μου υπέδειξε τα όρια μου, μου χάρισε αξέχαστες στιγμές, όχι μόνο σε 'μένα, αλλά και στους φίλους που "πλατσουρίζαμε" παρέα...
Αν δεν ήταν η θάλασσα, εγώ δεν θα βρισκόμουν εδώ που βρίσκομαι.
Αυτή μου έδειξε τον δρόμο, έδιωξε τους φόβους μου, γέμισε και γεμίζει καθημερινά τα πνευμόνια μου.
Να την αγαπάτε κι εσείς την θάλασσα.
Είναι όμορφη και... μοιάζει με την ζωή. 
Κάποιες φορές ήρεμη, άλλες πάλι μέσα στην ταραχή.
Πότε κρύο, πότε ζέστη...
Να βουτάτε το κεφάλι και να απολαμβάνετε μακροβούτια, τόσο όσο να κοπεί η ανάσα. 
Και πάλι...
Δεν έχει τέλος, ούτε αρχή, σας αφήνει να αποφασίσετε μόνοι σας.
Δική σας η εκκίνηση, δικός σας ο τερματισμός, δικές σας οι αναπνοές...
Κάντε όσο το δυνατόν περισσότερα μακροβούτια...
Κάθε που θα τελειώνει το ένα, να ξεκινάτε το άλλο.
Και θα δείτε, θα την αγαπήσετε, θα την κατανοήσετε και θα την αισθανθείτε καλύτερα κι εσείς με την σειρά σας.
Και που ξέρετε, μπορεί τελικά το παιχνίδι με τα κύματα να είναι το διασκεδαστικότερο όλων...